نه چرخ ز بالیدن یک آبله سر زد

تا جلوه بیرنگ تو بر قلب صور زد

تمثال گرفت آینه در دست و به در زد

همت به سواد طلبت گرد جنون داشت

رفتی و نیاسود غبارم چه توان کرد

بر آتش من ناز تو دامان سحر زد

بی روی تو از سیر چمن صرفه نبردم