رفتی و نیاسود غبارم چه توان کرد

تمثال گرفت آینه در دست و به در زد

همت به سواد طلبت گرد جنون داشت

نه چرخ ز بالیدن یک آبله سر زد

بر آتش من ناز تو دامان سحر زد

بی روی تو از سیر چمن صرفه نبردم

هر لاله که دیدم شبیخونم به نظر زد