خم گشتن این نخل به صد شاخ تبر زد

زین ثابت و سیار سراغم چه خیال است

گردیدن رنگم به در چرخ دگر زد

بی برگ طرب کرد مرا قامت پیری

افسون شعور از نفسم دود برآورد

آبی که به رو می زدم آتش به جگر زد

بی یاس، دل از فکر وطن بر نگرفتم