افسون شعور از نفسم دود برآورد

گردیدن رنگم به در چرخ دگر زد

بی برگ طرب کرد مرا قامت پیری

خم گشتن این نخل به صد شاخ تبر زد

آبی که به رو می زدم آتش به جگر زد

بی یاس، دل از فکر وطن بر نگرفتم

تا آبله پا گشت گهر فال سفر زد