آبی که به رو می زدم آتش به جگر زد

بی برگ طرب کرد مرا قامت پیری

خم گشتن این نخل به صد شاخ تبر زد

افسون شعور از نفسم دود برآورد

بی یاس، دل از فکر وطن بر نگرفتم

تا آبله پا گشت گهر فال سفر زد

پرواز نگاهی بتماشا نرساندم