چون شمع زسرتا قدمم یک مژه پرزد

بی یاس، دل از فکر وطن بر نگرفتم

تا آبله پا گشت گهر فال سفر زد

پرواز نگاهی بتماشا نرساندم

مژگان بهم بسته سراپرده دل بود

حیرت زده ام دامن این خیمه که بر زد

فریاد که رفتیم و به جایی نرسیدیم