صبح از نفس سوخته دامن به کمر زد

مژگان بهم بسته سراپرده دل بود

حیرت زده ام دامن این خیمه که بر زد

فریاد که رفتیم و به جایی نرسیدیم

ما را ز بهارت چه رسد غیر تحیر

تمثال گلی بودکه آیینه به سر زد

دشنامی از آن لعل شنیدم که مپرسید