ما را ز بهارت چه رسد غیر تحیر

حیرت زده ام دامن این خیمه که بر زد

فریاد که رفتیم و به جایی نرسیدیم

صبح از نفس سوخته دامن به کمر زد

تمثال گلی بودکه آیینه به سر زد

دشنامی از آن لعل شنیدم که مپرسید

می خواست به سنگم زند آخر به گهر زد