تمثال گلی بودکه آیینه به سر زد

فریاد که رفتیم و به جایی نرسیدیم

صبح از نفس سوخته دامن به کمر زد

ما را ز بهارت چه رسد غیر تحیر

دشنامی از آن لعل شنیدم که مپرسید

می خواست به سنگم زند آخر به گهر زد

بیدل دل ما را نگهی برد به غارت