چو شیشه دل که کشد تیغ از میانش و لرزد

حدیث عشق شودناله ترجمانش و لرزد

قیامت است بر آن بلبلی که از ادب گل

پر شکسته کشد سر ز آشیانش و لرزد

به هر نفس زدن از دل تپیدن است پرافشان