چو ناخدا گسلد ربط بادبانش و لرزد

قیامت است بر آن بلبلی که از ادب گل

پر شکسته کشد سر ز آشیانش و لرزد

به هر نفس زدن از دل تپیدن است پرافشان

به وحشتی است درین عرصه برق تازی فرصت

که پیک وهم زند دست درعنانش ولرزد

به خون تپیده ضبط شکسته رنگی خویشم