چو مفلسی که شود گنج زر عیانش و لرزد

به وحشتی است درین عرصه برق تازی فرصت

که پیک وهم زند دست درعنانش ولرزد

به خون تپیده ضبط شکسته رنگی خویشم

اگر به خامه دهم عرض دستگاه ضعیفی

ز ناله رشته کشد مغز استخوانش و لرزد

ز سوز سینه ی من هر که واکشد سر حرفی