ز سوز سینه ی من هر که واکشد سر حرفی

چو مفلسی که شود گنج زر عیانش و لرزد

اگر به خامه دهم عرض دستگاه ضعیفی

ز ناله رشته کشد مغز استخوانش و لرزد

چو نبض تب زده برخود تپد زبانش و لرزد

به عرصه ای که شود پرفشان نهیب خدنگت

فلک چو شست ببوسد زه کمانش و لرزد