نگه نظاره کند از حیا نهانش و لرزد

زبان به کام خموشی کشد بیانش و لرزد

نگه ز دور به حیرت دهد نشانش ولرزد

زبان سخن کند از تنگی دهانش و لرزد

چه شوکت است ادبگاه حسن را که تبسم

ببوسد از لب موج گهر دهانش و لرزد