دمی که آرزوی دل به عرض شوق توکوشد

ببوسد از لب موج گهر دهانش و لرزد

قلم چگونه دهد عرض دستگاه توهم

که فکر مو شود ازحیرت میانش و لرزد

گره چو شمع شود ناله بر زبانش و لرزد

خیال ما کند آهنگ سجده سر راهت

برد تصور از آنسوی آسمانش و لرزد