چون آن غریق که آرند بر کرانش و لرزد

به وصل وحشتم از دل نمی رود چه توان کرد

که سست مشق رسد تیر بر نشانش و لرزد

به عافیت نی ام ایمن ز آفتی که کشید

ز بسکه شرم سجودش گداخت پیکر بیدل

چو عکس آب نهد سر بر آستانش و لرزد