واعظ به تکلف ندهی زحمت مستان

جامی که شنیدی تو قلک بر سر جم زد

زین خیره نگاهی که شهان راست به درویش

پیداست که بر چشم یقین گرد حشم زد

از باده نخواهد لب ساغر به قسم زد

صد شکر که چون صبح نکردیم فضولی

با ما نفسی بود که بر آینه کم زد