کوری همه را سر به در دیر و حرم زد

خواب عجبی داشت جهان لیک چه حاصل

دل کرد جنونی که نفس تا به عدم زد

فریاد که یک سجده به دل راه نبردیم

اقبال عرق کرد ز سامان حبابم

تا کوس به شهرت زند از شرم به نم زد

یارب دم پیری به چه راحت مژه بندم