سخت چو فواره غافلی زته پا

خنده مگر بر جهان بنگ توان زد

دامن مقصد که می کشد ز کف ما

گربه گریبان خویش چنگ توان زد

سر به هوا تا کجا شلنگ توان زد

بیدل از اندوه اعتبار برون آ

تا پری این شیشه ها به سنگ توان زد