در آن وادی که دامان تصرف بشکند رنگم

مباش از ناله غافل گر همه بی درد بر خیزد

خیال آواره دشت هوای اوست اجزایم

مبادا حسرتی زین خاک بادآورد برخیزد

چو اوراق خزان نقش قدم هم زرد برخیزد

ازین دام تعلق بسکه دشوار است وارستن

تحیر نقش بندد گر نگاهی فرد برخیزد