غرورش را بساط عجز ما آموخت رعنایی

ز صیقل آینه پاها خورد تا زنگ برخیزد

جهان ما و من ناموسگاه وهم می باشد

چه امکان است از اینجا رسم نام و ننگ برخیزد

که آتش در نیستان چون فتد آهنگ برخیزد

گر آزادی درین زندان سرا تا کی به خون خفتن

دل بی مدعا از هر چه گردد تنگ برخیزد