کزان گم شود زشت پتیاره ای

کنون روزگار سخن گفتن است

که گردوی ما رابجای تنست

نگر تا چگونه کنی چاره ای

که گستهم را زیر سنگ آوری

دل وخانه ما به چنگ آوری

چو این کرده باشی سپاه تو را