شب از برچیدن دامان گریبان سحر ریزد

وداع کلفتم تا گل کند چاک جگر ریزد

نی ام فرهاد لیک از دل گرانی کلفتی دارم

که بار ناله من بیستون را از کمر ریزد

در این گلشن چو شبنم از محبت چشم آن دارم