ز انس طرف نبستم به قید عالم صورت

ز جیب خود به در آرد سر نهنگ و گریزد

ازین قلمرو حیرت چه ممکن است رهایی

مگر کسی قدم انشا کند ز رنگ و گریزد

چو مومنی که دلش گیرد از فرنگ وگریزد

دل رمیده عاشق بهانه جوست به رنگی

که شیشه گر شکنی بشنود ترنگ و گریزد