طراوت عرق شرم را تماشا کن

به گرمی نگه از شعله تاب می ریزد

به نرمی سخن از گوهر آب می ریزد

چو برگ گل ز نقابش گلاب می ریزد

صبا به دامن آن زلف تا زند دستی

غبار شب ز دل آفتاب می ریزد