نفس برآتش آیینه ، آب می ریزد

مباش بیخبر از درس بی ثباتی عمر

که هر نفس ورقی زین کتاب می ریزد

صفای دل کلف اندود گفتگو مپسند

ز تنگنای جسد عمرهاست تاخته ایم

هنوز قامت پیری رکاب می ریزد

گلی که رنگ دو عالم غبار شوخی اوست