اگر به خویش ببالد حباب می ریزد

تو ای حباب چه یابی خبر ز حسن محیط

که چشم شوخ تو رنگ نقاب می ریزد

درین محیط زبس جای خرمی تنگ است

بر آتش که نهادند پهلوی بیدل

که جای اشک ، شرر زبن کباب می ریزد