در وادیی که منزل و ره جمله رفتنی ست

پیری ست فطرتی که به قد دوتا رسد

ما را چو شمع کشته اگر اوج بینش است

کم نیست ا- بنکه سعی نگه تا به پا رسد

اندیشه رفته است ز خود تا کجا رسد

آیینه را به قسمت حیرت قناعتی ست

زین جوش خون بس است که رنگی به ما رسد