تا گرد ما و من به هوا نیست پر فشان

اندیشه رفته است ز خود تا کجا رسد

آیینه را به قسمت حیرت قناعتی ست

زین جوش خون بس است که رنگی به ما رسد

بیدل به کنه ذره رسیدن کرا رسد