امشبم گر جان رسد بر لب نفس فردا رسد

نور شمع عزتم اما در این ظلمت سرا

عالمی پهلو تهی سازدکه بر من جا رسد

همچو بوی غنچه از ضعفی که دارم در کمین

پیکرم چون شمع از ننگ زمینگیری گداخت

سر به ره می افکنم تا پا به خواب پا رسد

همنشینان زین چمن رفتند من هم بعد از این