بشکنم رنگی که فریادم به آن گلها رسد

پیکرم چون شمع از ننگ زمینگیری گداخت

سر به ره می افکنم تا پا به خواب پا رسد

همنشینان زین چمن رفتند من هم بعد از این

غنچه شو بوی گل طرز کلامم نازک است

بی تامل نیست ممکن کس به این انشا رسد

خودسری بیدل چه مقدار آبیار وهمهاست