زکوشش است که دستت به دامنی نرسد

به دوستان ز فراموشی ام دعا برسد

به عالمی که امل می کشد محاسن شیخ

کراست تاب رسیدن مگر قضا برسد

اگر دراز کنی پا به مدعا برسد

چنین که صرف طمع کردی آبرو بیدل

عرق کجاست اگر نوبت حیا برسد