حلوای آشتی است دو لب گر به هم رسد

جایی که شکوه ها به صف زیر و بم رسد

پوشیدن است چشم ز خاک غبارخیز

زان سفله شرم کن که به جاه وحشم رسد

تغییر وضع ما ز تریهای فطرت است