خط بی نسق شود چو به اوراق نم رسد

پوشیدن است چشم ز خاک غبارخیز

زان سفله شرم کن که به جاه وحشم رسد

تغییر وضع ما ز تریهای فطرت است

ساغرکش و، عیارکمال دماغ گیر

تا میوه آفتاب نخورده است کم رسد

ناایمنی به عالم دل نارسیدن است