ساغرکش و، عیارکمال دماغ گیر

زان سفله شرم کن که به جاه وحشم رسد

تغییر وضع ما ز تریهای فطرت است

خط بی نسق شود چو به اوراق نم رسد

تا میوه آفتاب نخورده است کم رسد

ناایمنی به عالم دل نارسیدن است

آهو ز رم برآید اگرتا حرم رسد