من و پرفشانی حسرتی ، که ز نامه گل به سری رسد

همه راست زین چمن آرزو، که به کام دل ثمری رسد

چقدر ز منت قاصدان ، بگدازدم دل ناتوان

به بر تو نامه بر خودم ، اگرم چو رنگ پری رسد

نگهی نکرده ز خود سفر، ز کمال خود چه برد اثر