چقدر ز منت قاصدان ، بگدازدم دل ناتوان

همه راست زین چمن آرزو، که به کام دل ثمری رسد

من و پرفشانی حسرتی ، که ز نامه گل به سری رسد

به بر تو نامه بر خودم ، اگرم چو رنگ پری رسد

نگهی نکرده ز خود سفر، ز کمال خود چه برد اثر

برویم در پی ات آنقدر که به ما ز ما خبری رسد