همه جاست شوق طرب کمین ، ز وداع غنچه گل آفرین

عفف سگی به سگی خورد، لگد خری به خری رسد

به چنین جنونکده ستم ، ز تظلم توکراست غم

به هزار خون تپد از الم ، که رگی به نیشتری رسد

تو اگر ز خود روی اینچنین به تو از تو خوبتری رسد

به هزارکوچه دویده ام ، به تسلیی نرسیده ام

ز قد خمیده شنیده ام ، که چو حلقه شد به دری رسد