بر پی کاروان ما بانگ درا نمی رسد

خنده درین چمن خطاست ناز شکفتگی بلاست

تا نگذاردش عرق گل به حیا نمی رسد

سخت ز هم گذشتهم زحمت ناله کم دهید

مقصد بی بر چنار نیست به غیر سوختن

دست به چرخ برده ایم لیک دعا نمی رسد

سایه بهمن عاجزی ایمن ازآب و آتش است