خوابی اگر به پا رسد بر مژه خم نمی رسد

نیست کسی ز خوان عدل بیش ربای قسمتش

محرم ظرف خود نه ای بهر تو کم نمی رسد

راحت کس نمی شود زحمت دوش آگهی

دعوی نفس باطل است رو به حقش حواله کن

مدعی دروغ را غیر قسم نمی رسد

تشنگی معاصی ام جوهر انفعال سوخت