حیرت آینه ام کاش تپیدن باشد

کلفت چنین نکشد کوتهی دامن فقر

گل آزادی این باغ نچیدن باشد

رفته ام از خود و تهمت کش آسودگی ام

پیکرم مانی صورتکده نومیدی ست

بی رخت هرچه کشم ناله کشیدن باشد

بسمل شوق مرا از اثرکوچه زخم