دل زانوی فکرش همه چشم است که مینا

تا سنگ بود شیشه پریخانه نباشد

چون شانه کلید سر مویی نتوان شد

تا سینه چاکت همه دندانه نباشد

چندان که خمد بی خط پیمانه نباشد

بی ساخته حسنی ست که دارم به کنارش

مشاطه شوق آینه و شانه نباشد