مو تا به کجا گردنش افراخته باشد

فرداست که زیر سپر خاک نهانیم

گو تیغ تو هم به سپهر آخته باشد

تسلیم سرشتیم رعونت چه خیال است

با طینت ظالم چه کند ساز تجرد

ماری به هوس پوستی انداخته باشد

شور طلب از ما به فنا هم نتوان برد