جا بر سر دوش است کسی راکه درین بزم

گر شبنم ما دامن تر داشته باشد

دل توشه کش وهم حباب ست درین بحر

امید که آهی به جگر داشته باشد

با ما چو سبو دست به سر داشته باشد

ازتیغ نگاهت دل آیینه دو نیم است

هرچند ز فولاد سپر داشته باشد