چشمی که به پایت نظری داشته باشد

از فخر کند جزو تن خویش چو نرگس

نادیده اگر سیم و زری داشته باشد

چون برگ گل آیینه آغوش بهار است

گر جیب دل از حسرت نامت نزند چاک

دانم که نگین هم جگری داشته باشد

آسودگی و هوش پرستی چه خیال است