گر جیب دل از حسرت نامت نزند چاک

نادیده اگر سیم و زری داشته باشد

چون برگ گل آیینه آغوش بهار است

چشمی که به پایت نظری داشته باشد

دانم که نگین هم جگری داشته باشد

آسودگی و هوش پرستی چه خیال است

این نشئه ز خود بیخبری داشته باشد