افسانه خاموشی من کیست که نشنید

کاخر خط پیشانی ما اینهمه تر شد

تمثال به آن جلوه نمودیم مقابل

ای بیخردان آینه داری چه هنر شد

گم شد جرس از قافله چندانکه خبرشد

یاران نرسیدند به داد سخن من

نظمم چه فسون خواند که گوش همه کر شد