یاران نرسیدند به داد سخن من

ای بیخردان آینه داری چه هنر شد

افسانه خاموشی من کیست که نشنید

گم شد جرس از قافله چندانکه خبرشد

نظمم چه فسون خواند که گوش همه کر شد

چون سبحه درین سلسله بیگانگیی نیست

سرها همه پا بود که پاها همه سر شد