کشتی و کدو، صورت امواج خطر شد

فریاد که از دل به حضوری نرسیدم

شب بودکه در خانه آیینه سحر شد

در قسلزم تقدیرکه تسلیم کنار است

چون ما نو آن کس که به تسلیم جبین سود

هرچند که تیغش به سر افتاد سپر شد

تا یک مژه خوابم برد ازخویش چو اخگر