خواب گل در این گلشن تهمت خیالی بود

دور، دور بیباکی ست شیشه وقف ساغر شد

هرچه با جنون پیوست زکمین آفت رست

پاسبان خود گردید خانه ای که بی در شد

رنگ پهلویی گرداند تا امید بستر شد

راحت آرزوییها داغ کرد محفل را

رنگ ها چو شمع اینجا صرف بالش پر شد